إنّ الدُّنيا مَشْغَلَةٌ عن غَيرِها ، و لَم يُصِبْ صاحِبُها مِنها شيئا إلاّ فَتَحتْ لَهُ حِرْصا علَيها و لَهَجا بها، و لَن يَسْتَغْنيَ صاحِبُها بما نالَ فيها عَمّا لَم يَبْلُغْهُ مِنها .;

همانا دنيا [آدمى را] سرگرم خود مى سازد و دنيا پرست، به چيزى از دنيا نرسد، مگر آن كه حرص و شيفتگى وى به آن افزون شود، و آنچه از اين دنيا رسيده، وى را از آنچه بدان نرسيده بى نياز نكند .;