إنّ أبغَضَ الخَلائقِ إلَى اللّه ِ رَجلانِ ; رَجُلٌ وَكَلَهُ اللّه ُ إلى نفسِهِ ، فهُو جائرٌ عن قَصدِ السَّبيلِ ، مَشغوفٌ بكلامِ بِدعَةٍ و دُعاءِ ضَلالَةٍ، فهُو فِتنَةٌ لِمَنِ افتَتَنَ بهِ . . .;

منفورترين خلق نزد خدا دو نفرند; يكى آن كه خداوند او را به خودش وا گذاشته است. چنين كسى از راه راست منحرف مى شود و شيفته گفتارِ بدعت آميز و دعوتِ گمراه كننده است و از اين رو، مايه فتنه و گمراهى كسى است كه فريفته او مى شود··· .;