يَأتي علَى الناسِ زَمانٌ لا يُقَرَّبُ فيهِ إلاّ الماحِلُ ، و لا يُظَرَّفُ فيهِ إلا الفاجِرُ ، و لا يُضَعَّفُ فيهِ إلاّ المُنصِفُ ، يَعُدُّونَ الصَّدقَةَ فيهِ غُرما ، و صِلَةَ الرَّحِمِ مَنّا ، و العِبادَةَ استِطالَةً علَى الناسِ! .;

زمانى بر مردم بيايد، كه در آن زمان جز سخنْ چين، كسى مقرّب و محبوب نباشد و جز نابكار را زيرك نشمرند و جز منصف را ناتوان و زبون ندانند. در آن زمان صدقه (زكات) را خسارت مى شمارند و صله رحم را منّتى كه بر خويشان مى نهند و عبادت را مايه برترى بر مردم.;