لا يَنبَغِي لِلعَبدِ أن يَثِقَ بخَصلَتَينِ ; العافِيَةِ و الغِنى، بَينا تَراهُ مُعافىً إذ سَقِمَ، و بَينا تَراهُ غَنِيّا إذِ افتَقَرَ .;

بنده را نشايد كه به دو خصلت اعتماد كند ; تندرستى و توانگرى؛ زيرا در حالى كه او را تندرست مى بينى، ناگهان بيمار مى شود و در حالى كه توانگرش مى بينى، ناگهان تهيدست مى گردد.;