طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ ، قد أحكَمَ مَراهِمَهُ ، و أحمى (أمضى) مَواسِمَهُ ، يَضَعُ ذلكَ حيثُ الحاجَةُ إلَيهِ ، مِن قلوبٍ عُمْيٍ ، و آذانٍ صُمٍّ ، و ألسِنَةٍ بُكمٍ ، مُتَتَبِّعٌ بِدوائهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ ، و مَواطِنَ الحَيرَةِ .;

پزشكى است كه با طبِّ خود همواره ميان مردم مى گردد. مرهمهايش را آماده كرده و نيشترش را سرخ نموده است و آنها را بر هر جا كه نياز باشد، مى نهد ; بر دلهاى كور و گوشهاى كر و زبانهاى گنگ. با دارويش در پى يافتن جايگاههاى غفلت و مراكز سرگردانى برمى آيد [تا دارويش را بر آنها نهد].;