يَبِيتُ حَذِرا و يُصبِحُ فَرِحا ، حَذِرا لِما حُذِّرَ مِن الغَفلَةِ ، و فَرِحا بِما أصابَ مِن الفَضلِ و الرَّحمَةِ .;

شب را در پروا به سر مى برد و روز را با شادى؛ پروا به خاطر غفلتى كه او را از آن پرهيز داده اند و شاد از فضل و رحمتى كه به او رسيده است.;