كم مِن مُستَدرَجٍ بالإحسانِ إلَيهِ ، و مَغرورٍ بِالسَّترِ علَيهِ ، و مَفتونٍ بِحُسنِ القَولِ فيهِ ! .;

بسا كسانى كه با احسان خداوند اندك اندك به عذاب حق نزديك شده اند و به خاطر پوشاندن گناهانشان مغرور و فريفته شده اند و به سبب تعريف و تمجيد [مردمان ]از آنان به فتنه و تباهى افتاده اند!;