لا يَنبَغي لِلعَبدِ أن يَثِقَ بِخَصلَتَينِ ; العافِيَةِ و الغِنى ، بَينا تَراهُ مُعافى إذ سَقِمَ، و بَينا تَراهُ غَنِيّا إذ افتَقَرَ .;

بنده را نسزد كه به دو چيز اعتماد كند; عافيت و توانگرى، زيرا در حالى كه او را سالم مى بينى، ناگهان بيمار مى شود و در حالى كه توانگرش مى بينى ناگهان به فقر دچار مى گردد.;