ـ لَمّا سُئلَ عن أفضَلِ الصَّدَقةِ ـ : أن تَصَدَّقَ وأنتَ صَحيحٌ شَحيحٌ، تَأمُلُ البَقاءَ وتَخافُ الفَقرَ، ولا تُمَهِّلْ حتّى إذا بَلَغَتِ الحُلقومَ قُلتَ : لِفُلانٍ كذا ولفُلانٍ كذا، ألَا وقَد كانَ لِفُلانٍ .

ـ در پاسخ به سؤال از برترين صدقه ـ فرمود : اين كه وقتى سالم وتنگ چشم هستى، [يعنى ]به زندگى اميدوارى و مى ترسى به فقر دچار شوى ، صدقه بدهى و نگذارى تا وقتى كه جانت به لب رسيد (در آستانه مرگ قرار گرفتى) بگويى : اين قدر، مال فلان باشد و آن قدر، مال بهمان . چون در آن هنگام [خواهى نخواهى] مال ديگرى خواهد بود .