تَتَلَقّاهُ الأذهانُ لا بِمُشاعَرَةٍ ، و تَشهَدُ لَهُ المَرائي لا بِمُحاضَرَةٍ ، لم تُحِطْ بِه الأوهامُ ، بَل تَجَلّى لَها بِها .;

ذهنها او را شناسند، اما نه از راه ادراك و ديدنيها بر وجود او گواهى دهند، اما نه به خاطر حضور او در آنها [بلكه از باب دلالت اثر بر مؤثّر و فعل بر فاعل] و اوهام بر او احاطه نيابند، بلكه خداوند به واسطه اوهام و خردها بر آنان متجلّى شود.;