التَأنّي في الفِعلِ يُؤمِنُ الخَطَلَ، التَّرَوّي في القَولِ يُؤمِنُ الزَّلَلَ .;

آرامش در كردار، از اشتباهكارى در امان مى دارد و انديشيدن در گفتار، از لغزش.;