مَن قَضى حَقَّ مَن لا يَقضِي حَقَّه فقَد عَبَدَهُ .;

هركه حقّ كسى را بگزارد كه حقّ او را به جا نمى آورد، هر آينه او را بندگى كرده است .[كلمه «عبده» را برخى شارحان نهج البلاغه به صورت ثلاثى مزيد (عَبَّده) خوانده اند كه در اين صورت معناى جمله چنين است; «هركه ··· او را بنده خود كرده است».];