إنّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غيرُ مُصدِرٍ، و ضامِنٌ غيرُ وَفِيٍّ، و ربّما شَرِقَ شارِبُ الماءِ قبلَ رَيِّهِ، فكُلَّما عَظُمَ قَدرُ الشيءِ المُتَنافَسِ فيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقدِهِ، و الأمانِيُّ تُعمِي أعيُنَ البَصائرِ، و الحَظُّ يَأتِي مَن لا يَأتِيهِ .;

طمع آبشخور است وارد شونده اش، بيرون نمى آيد و ضامنى است كه [به ضمانت خود ]وفا نمى كند ، چه بسا كه آشامنده آب، پيش از سيراب شدن، آب گلو گيرش شود . هر چه مطلوب ارزشمندتر باشد، مصيبت از دست دادن آن بزرگتر است ، آرزوها، چشمهاى بصيرت را كور مى كند و نصيب هر كس، گر چه در پى آن نرود، به او مى رسد .;