يا بنَ حُنَيفٍ ، فقد بَلَغَنِي أنّ رجُلاً مِن فِتيَةِ أهلِ البصرةِ دَعاكَ إلى مَأدُبَةٍ، فَأسرَعتَ إلَيها تُستَطابُ لكَ الألوانُ، و تُنقَلُ إليكَ الجِفانُ، و ما ظَنَنتُ أنّكَ تُجِيبُ إلى طَعامِ قَومٍ عائلُهُم مَجْفُوٌّ و غَنِيُّهُم مَدْعُوٌّ .;

اى پسر حنيف! به من خبر رسيده كه مردى از جوانان بصره تو را به ميهمانى دعوت كرده و تو به آن مجلس شتافته اى و خوراكهاى رنگارنگ و كاسه هاى بزرگِ نوشيدنى در برابرت نهاده اند . گمان نمى كردم تو به ميهمانى جماعتى درآيى كه نيازمندانِ آنها رانده شده اند و توانگرانشان فراخوانده .;