يا قيسُ ، إنَّ لِلمِحَنِ غاياتٍ لا بُدَّ أن تَنتَهِيَ إلَيها ، فَيَجِبُ على العاقِلِ أن يَنامَ لَها إلى إدبارِها فإنَّ مُكابَدَتَها بالحِيلَةِ عندَ إقبالِها زيادَةٌ فيها .;

اى قيس! محنتها را نهايتى است كه ناگزير در آن جا پايان مى يابند . پس ، بر خردمند لازم است كه تا رفتن آنها چشم برهم نهد ؛ زيرا به هنگام روى آوردن محنتها ، با چاره انديشى به مقابله آنها رفتن بر شدّتشان مى افزايد .;