إنّ للنَّكَباتِ غاياتٍ لا بُدَّ أن يُنتَهى إلَيها ، فإذا حُكِمَ على أحَدِكُم بها فَلْيَتَطأطأْ لَها و يَصبِرْ حتّى يَجُوزَ ؛ فإنَّ إعمالَ الحِيلَةِ فيها عندَ إقبالِها زائدٌ في مَكروهِها .;

همانا گرفتاريها را نهايتى است كه ناگزير در آن جا پايان مى پذيرند . پس ، هرگاه يكى از شما گرفتار مصيبتى شد، بايد در برابر آن سر خود را پائين بياورد [تسليم و شكيبا باشد ]تا بگذرد ؛ چه ، هرگاه گرفتاريها روى آورند ، چاره انديشى، آن ها را نا خوشايندتر مى گرداند .;