إنّهُ بايَعَني القَومُ الذينَ بايَعُوا أبا بكرٍ و عُمَرَ و عُثمانَ على ما بايَعُوهُم علَيهِ ، فلَم يَكُن لِلشاهِدِ أن يَختارَ ، و لا للغائبِ أن يَرُدَّ ، و إنّما الشُّورى لِلمُهاجِرِينَ و الأنصارِ ، فإنِ اجتَمَعُوا على رَجُلٍ و سَمَّوهُ إماما كانَ ذلكَ للّه ِِ رِضا .;

همان مردمى كه با ابو بكر و عمر و عثمان بيعت كردند با من نيز بيعتى همان گونه كردند . بنا بر اين ، آن كه [در موقع بيعت با من] حاضر بوده است ، نسزد كه [جز مرا ]انتخاب كند و آن كه حاضر نبوده ، حق ندارد نپذيرد . مشورت، حق مهاجران و انصار است . اگر آنان درباره مردى توافق كردند و او را پيشوا ناميدند ، خشنودى خدا نيز در آن است .;