«و لا يَأْبَ الشُّهَداءُ إذا ما دُعُوا» ـ ; أي مَن كانَ في عُنُقِهِ شهادَةٌ ، فلا يَأبَ إذا دُعِيَ لإِقامَتِها ، وَ لْيُقِمْها وَ لْيَنصَحْ فيها ، و لا يَأخُذْهُ فِيها لَومَةُ لائمٍ ، و لْيَأمُرْ بِالمَعروفِ ، وَ لْيَنْهَ عنِ المُنْكَرِ .;

«و شاهدان چون [به شهادت ]فرا خوانده شوند نبايد خوددارى كنند» ـ فرمود ; يعنى كسى كه شاهد بودن بر امرى را پذيرفته باشد، نبايد وقتى به شهادت دادن فراخوانده شد امتناع ورزد ، بلكه بايد شهادت دهد و صادقانه هم شهادت دهد و از سرزنش هيچ سرزنشگرى نترسد و بايد به نيكى فرمان دهد و از بدى باز دارد .;