النفسُ مَجبولَةٌ على سُوءِ الأدَبِ ، و العَبدُ مَأمورٌ بِمُلازَمَةِ حُسنِ الأدَبِ ، و النفسُ تَجرِي بطَبعِها في مَيدانِ المُخالَفَةِ ، و العَبدُ يَجهَدُ بِرَدِّها عن سُوءِ المُطالَبَةِ ، فمتى أطلَقَ عِنانَها فهُو شَريكٌ في فَسادِها ، و مَن أعانَ نفسَهُ في هَوى نفسِهِ فقد أشرَكَ نفسَهُ في قَتلِ نَفسِهِ .;

نفْس آدمى بر بى ادبى سرشته شده و بنده مأمور است كه آداب خوب را كسب كند . نفْس به طور طبيعى در ميدانِ مخالفت مى تازد و بنده مى كوشد خواهشهاى بد او را دفع كند . پس هرگاه زمام نفْس را رها سازد ، در فساد آن شريك است و هركه نفْس خويش را در خواهشهايش مدد رساند ، در قتل خود ، شريك نفْسِ خويش شده است .;