جُبِلَتِ الشَّجاعَةُ على ثلاثِ طَبائعَ ، لِكُلِّ واحِدَةٍ مِنهُنَّ فَضيلَةٌ لَيسَت لِلاُخرى ; السَّخاءُ بِالنَّفسِ ، و الأنَفَةُ مِنَ الذُّلِّ ، و طَلبُ الذِّكرِ ، فإنْ تَكامَلَت في الشُّجاعِ كانَ البَطَلَ الذي لا يُقامُ لِسَبِيلِهِ ، و المَوسومَ بالإقدامِ في عَصرِهِ ، و إن تَفاضَلَت فيهِ بَعضُها على بَعضٍ كانَت شَجاعَتُهُ في ذلكَ الذي تَفاضَلَت فيهِ أكثَرَ و أشَدَّ إقداما .;

شجاعت بر سه خصلت سرشته شده كه هر يك از آنها را فضيلت و ارزشى است كه ديگرى فاقد آن است ; از خود گذشتگى ، تن ندادن به خوارى و ذلّت ، و نام جويى . اگر اين سه خصلت در آدم شجاع به طور يكسان و كامل وجود داشته باشند ، پهلوانى است كه حريف ندارد و در روزگار خود به دلاورى نامور باشد و اگر يكى از اين خصلتها در او فزونتر از ديگرى باشد شجاعت او در آن خصلت بيشتر و اقدامش در آن شديدتر است .;