امام على عليه السلام ـ به عبد اللّه بن عباس رحمه الله كه پس از شنيدن كلام ايشان ، مى گفت

ما انتَفَعتُ بكلامٍ بَعدَ كلامِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانتِفاعِي بهذا الكلامِ ـ ; أمّا بَعدُ، فإنَّ المَرءَ قد يَسُرُّهُ دَرْكُ ما لَم يَكُن لِيَفُوتَهُ ، و يَسُوؤهُ فَوتُ ما لَم يَكُن لِيُدرِكَهُ ، فَليَكُن سُرُورُكَ بما نِلتَ مِن آخِرَتِكَ ، و ليَكُنْ أسَفُكَ على ما فاتَكَ مِنها .;

با هيچ گفتارى پس از گفته رسول خدا، چنين بهره مند نشدم ـ فرمود ; اما بعد ، آدمى را گاه به دست آوردن چيزى شاد مى كند كه در هر حال به آن مى رسيد و چيزى اندوهگين مى كند كه هرگز به آن نمى رسيد . پس ، شادى تو در جايى باشد كه به امرى از امور آخرتت دست يابى و اندوهت آن جا باشد كه امرى از امور آخرت را از دست دهى .;

منبع: نهج البلاغة: الكتاب22.

احادیث بیشتر این بخش