يا بُنَيَّ، إذا نَزَلَ بكَ كَلَبُ الزَّمانِ و قَحْطُ الدَّهرِ فعلَيكَ بذَوِي الاُصولِ الثابِتَةِ و الفُروعِ النابِتَةِ ، مِن أهلِ الرَّحمةِ و الإيثارِ و الشَّفَقَةِ؛ فإنّهُم أقضى للحاجاتِ و أمضى لِدَفعِ المُلِمّاتِ .;

فرزندم! هر گاه سختى زمانه و قحطى روزگار دامنگير تو شد ، بر تو باد [كمك گرفتن از ]كسانى كه ريشه هاى استوار و شاخه هاى رويان و خرّم دارند ؛ آنان كه بخشنده و ايثارگر و مهربانند ؛ زيرا اين افراد نياز آدمى را زودتر بر مى آورند و گرفتاريها را بهتر بر طرف مى سازند .;