امام على عليه السلام

لا تَكن مِمَّن يَرجو الآخِرَةَ بغَيرِ العَمَلِ··· إن سَقُمَ ظَلَّ نادِما ، و إن صَحَّ أمِنَ لاهِيا ، يُعجَبُ بنَفسِهِ إذا عُوفِيَ ، و يَقنَطُ إذا ابتُلِيَ .;

مانند كسى مباش كه بدون عمل به [ثوابِ ]آخرت اميد بسته است··· اگر بيمار شود پشيمان مى گردد و اگر سالم باشد، آسوده خاطر و غافل مى گردد. چون عافيت يابد، خودپسند مى شود و چون گرفتارى به سراغش آيد، نوميد مى شود.;

منبع: نهج البلاغة : الحكمة 150.

احادیث بیشتر این بخش