و لا تَهيجوا النِّساءَ بأذىً و إن شَتَمنَ أعراضَكُم ، و سَبَبنَ اُمَراءَكُم ، فإنّهُنَّ ضَعيفاتُ القُوى و الأنفُسِ و العُقولِ ، إن كُنّا لَنُؤمرُ بالكَفِّ عَنهُنَّ و إنّهُنَّ لَمُشرِكاتٌ ، و إن كانَ الرّجُلُ لَيَتناوَلُ المَرأةَ في الجاهِليَّةِ بالفَهْرِ أو الهِراوَةِ فيُعيَّرُ بها و عَقِبُهُ مِن بَعدِهِ .;

و زنان را با آزار و اذيّت تهييج نكنيد، اگر چه به نواميس شما دشنام دهند و زمام داران و فرماندهان شما را ناسزا گويند؛ زيرا زنان جسم و جان و خِردهايشان ضعيف است. [در زمان رسول خدا نيز] ما به خويشتندارى از [آزار] آنان فرمان داشتيم، در حالى كه آن زنان مشرك بودند. در روزگار جاهليت نيز اگر مرد، زن را با سنگ يا چوب و چماق مى زد به خاطر اين كار هم خود او و هم فرزندانش پس از او سرزنش مى شدند.;