و يكونُ السِّترُ على بابِ بَيتِهِ فتَكونُ فيهِ التَّصاويرُ فيقولُ ; يا فُلانَةُ ـ لإحدى أزواجِهِ ـ غَيِّبيهِ عنِّي ، فإنّي إذا نَظَرتُ إلَيهِ ذَكَرتُ الدُّنيا و زَخارِفَها . فأعرَضَ عنِ الدُّنيا بقَلبِهِ ، و أماتَ ذِكرَها مِن نَفسِهِ ، و أحَبَّ أن تَغيبَ زِينَتُها عن عَينِهِ .;

و بر دَرِ اتاقش پرده اى با نقش و نگار آويزان بود. پس به يكى از همسران خود فرمود; اى زن! اين پرده را از جلو چشم من دور كن؛ زيرا وقتى چشمم به آن مى افتد به ياد دنيا و زيورهاى آن مى افتم. آرى، رسول خدا قلباً از دنيا روى گرداند و ياد آن را در وجود خود ميراند و دوست مى داشت كه زيور دنيا را از پيش چشم خود دور كند.;