كَثرَةُ الكلامِ تَبسُطُ حَواشيهِ و تَنقُصُ مَعانيهِ ، فلا يُرى لَهُ أمَدٌ و لا يَنتَفِعُ بهِ أحَدٌ .;

پرگويى، حاشيه هاى سخن را مى گستراند و معانيش را كم مى كند. در نتيجه، پايان و كرانه اى براى سخن ديده نمى شود و كسى از آن سود نمى برد.;