مِن كَرَمِ المَرءِ بُكاؤهُ على ما مَضى مِن زَمانِهِ ، و حَنينُهُ إلى أوطانِهِ ، و حِفظُهُ قَديمَ إخوانِهِ .;

از بزرگوارى انسان است، گريستن او بر زمان از دست رفته اش و اشتياق او به زادگاهش و نگهدارى دوستان ديرينه اش.;