قلتُ ; يا رسولَ اللّه ِ ، أوصِني . قالَ ; قُلْ «رَبِّيَ اللّه ُ» ثُمَّ استَقِمْ . قلتُ ; لِيَهْنِكَ العِلمُ أبا الحَسَنِ، لقد شَرِبتَ العِلمَ شُربا و نَهلتَهُ نَهَلاً .;

گفتم; اى رسول خدا! مرا سفارشى فرما. فرمود; بگو «پروردگار من خداست» و آن گاه [بر اين گفته ]ايستادگى كن. من گفتم; پروردگار من خداست و توفيق جز از خدا نخواهم، به او توكّل مى كنم و به سوى او باز مى گردم. رسول خدا فرمود; علم گوارايت باد، اى ابا الحسن! كه دانش را خوب نوشيدى و از آن نيكو سيراب گشتى.;