يا جابِرُ ، قِوامُ الدّينِ وَ الدُّنيا بِأَربَعَةٍ ; عالِمٍ مُستَعمِلٍ عِلمَهُ ، و جاهِلٍ لا يَستَنكِفُ أن يَتَعَلَّمَ ، و جَوادٍ لا يَبخَلُ بِمَعروفِهِ ، و فَقيرٍ لا يَبيعُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ . . . و إذا بَخِلَ الغَنِيُّ بِمَعروفِهِ باعَ الفَقيرُ آخِرَتَهُ بِدُنياهُ .;

اى جابر! مايه استوارى دين و دنيا چهار است ; عالمى كه به علم خويش عمل كند ؛ نادانى كه از آموختن سر باز نزند ؛ بخشنده اى كه در احسان بخل نورزد ؛ و فقيرى كه آخرتش را به دنيايش نفروشد . . . و هر گاه توانگر در احسان بخل ورزد ، فقير آخرتش را به دنيايش مى فروشد .;