امام على عليه السلام ـ در بخشى از نامه خود به معاويه ـ نوشت
أمّا بَعدُ فَقد أتَتْني مِنكَ مَوعِظَةٌ مُوَصَّلَةٌ ··· و كِتابُ امرئٍ لَيس لَهُ بَصَرٌ يَهديهِ ، و لا قائدٌ يُرشِدُهُ ، قد دَعاهُ الهَوى فأجابَهُ ، و قادَهُ الضّلالُ فاتَّبَعَهُ .;
اما بعد، پندى شكسته بسته و··· از تو به من رسيد و نامه كسى كه نه بصيرتى دارد تا راهنماييش كند و نه راهبرى كه او را به راه راست و درست كشاند، بلكه هوس او را فراخوانده و او به نداى آن پاسخ آرى داده و گمراهى زمامش را مى كشد و او دنبال آن مى رود.;
منبع: نهج البلاغة : الكتاب 7.