الحَمدُ للّه ِ الواصِلِ الحَمدِ بالنِّعَمِ و النِّعَمِ بالشُّكرِ ، نَحمَدُهُ على آلائهِ ، كما نَحمَدُهُ على بَلائهِ ، و نَستَعينُهُ على هذهِ النُّفوسِ البِطاءِ عَمّا اُمِرَت بهِ ، السِّراعِ إلى ما نُهِيَت عنهُ .;

 ستايش مخصوص خداوندى است كه ستايش را به نعمت ها و نعمت ها را به شكر پيوند مى دهد . او را بر نعمت هايش مى ستاييم، همان گونه كه بر بلايش ستايش مى كنيم و از او يارى مى جوييم در برابر اين نفْس هايى كه در انجام آنچه بدان فرمان داده شده اند، بسى كُندى مى ورزند و به سوى آنچه از آن نهى شده اند مى شتابند.;