ما مِن أحَدٍ مِن وُلدِ آدَمَ إلاّ و ناصِيَتُهُ بِيَدِ مَلَكٍ ، فإن تَكَبَّرَ جَذَبَهُ بناصِيَتِهِ إلَى الأرضِ و قالَ لَهُ ; تَواضَعْ وَضَعَكَ اللّه ُ ! و إن تَواضَعَ جَذَبَهُ بناصِيَتِهِ ثُمَّ قالَ لَهُ ; ارفَعْ رأسَكَ رَفَعَكَ اللّه ُ ، و لا وَضَعَكَ ـ بتَواضُعِكَ ـ اللّه ُ .;

 هيچ يك از فرزندان آدم نيست مگر اينكه ناصيه اش (موى جلو سرش) در دست فرشته اى است. اگر كبر ورزد ناصيه اش را به طرف پايين مى كشد و به او مى گويد; پست شو، خدا تو را پست گرداند، و اگر فروتنى كند ناصيه اش را [به طرف بالا ]مى كشد و به او مى گويد; سرت را بالا بگير ، خداوند سر بلندت گرداند و تو را پست نسازد كه براى خدا خاكسارى كردى.;