اِجعَلْ هَمَّكَ لآخِرَتِكَ ، و حُزنَكَ على نَفسِكَ ، فكَم مِن حَزينٍ وَفَدَ بهِ حُزنُهُ على سُرورِ الأبَدِ ! و كَم مِن مَهمومٍ أدرَكَ أمَلَهُ ! .;

 اهتمام خود را مصروف آخرتت گردان و اندوهت را مصروف خودت؛ زيرا چه بسيار اندوهگينى كه اندوهش او را به شادى جاويدان رساند و چه بسيار با همّ و غمى كه به آرزويش دست يافت!;