ذَكِّ قلبَكَ بالأدبِ كما تُذكَّى النّارُ بالحَطَبِ ، و لا تَكُنْ كحاطِبِ اللّيلِ و غُثاءِ السَّيْلِ .;

قلبت را با ادبْ فروزان كن همچنان كه آتش با هيمه برافروخته مى شود و همچون گردآورنده هيزم در تاريكى شب[حاطب الليل ; مثلى است درباره كسى كه هر رطب و يابسى را به هم مى بافد و خوب و بد را از هم جدا نمى سازد و هر چيزى را به زبان مى آورد، پر گو و ياوه سرا.]و كف و خاشاك سيلاب مباش.;