; شارِبُ الْخَمْرِ لا تُصَدِّقُوهُ اِذا حَدَّثَ، وَ لا تُزَوِّجُوهُ اِذا خَطَبَ، وَ لاتُعَّوِدُوهُ اِذا مَرِضَ، وَ لا تَحْفِرُوهُ اِذا ماتَ، وَ لا تَأْتَمِنُوهُ عَلى اَمانَةٍ، فَمَنْ اِئْتَمَنَهُ عَلى اَمانَةٍ فَاسْتَهْلَكَها فَلَيْسَ عَلَى اللّهِ اَنْ يُخْلِفَ عَلَيْهِ، وَ لا اَنْ يَأجُرَهُ عَلَيها، لاَنَّ اللّهَ يَقوُلُ;(لا تُؤْتُوا السُفَهاءَ امَوْالَكُمْ نساء / 5. ) وَ اَىُّ سَفيهٍ اَسْفَهُ مِنْ شارِبِ الخمْرِ. ;

 هنگامى كه شرابخوار سخن گفت او را تصديق نكنيد، و وقتى خواستگارى كرد باو زن ندهيد، و هنگامى كه مريض شد از او عيادت نكنيد، و هنگامى كه مرد او را دفن نكنيد، و او را بر امانتى امين قرار ندهيد، پس كسى كه او را امين حساب كرد بر امانتى و او از بين برد بر خداوند نيست كه آن امانت را حفظ كند، و او را نبايد براى كارى اجيرى كرد، زيرا خداوند در قرآن مى فرمايد; اموال خود را به دست سفيهان ندهيد. و چه كسى سفيهتر از شرابخواراست؟;