; اَفْضَلُ الصَّدَقَةِ اَنْ تَصَدَّقَ وَاَنْتَ صَحيحٌ شَحيحٌ تَأْمَلُ الْعَيْشَ وَتَخْشَى الْفَقْرَ، وَلاتُمَهِّلْ حَتّى اِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ; لِفُلانٍ كَذا وَلِفُلانٍ كَذا. ;

 بهترين صدقه آن است كه در حالى كه صحيح و سالم هستى و اميد به زندگى دارى و از تنگدستى هـم هـراسان باشى، صدقه بدهى، صدقه را آن قدر به تأخـير نينداز تا آنـكه جـان به گلوگاه برسـد، آنـگاه بگويى; براى فلانى اين قدر بدهيد و به فـلانى آن قـدر! تيره روزان جهان را به چراغى درياب تا پس از مرگ، تو را شمع مزارى باشد «صـائـب»;