; اِنَّ فى اُمَّتى الْمَهْدِىُّ ... فَيَجى? اِلَيْهِ رَجُلٌ فَيَقُولُ; يا مَهدىُّ اَعْطِنى، اَعْطِنى! قالَ; فَيُحْثى لَهُ فى ثَوْبِهِ مَا اسْتَطاعَ اَنْ يَحْمِلَهُ. ;

 مهدى از امت من است ... شخص به محضر او مى آيد و مى گويد; اى مهدى! به من چيزى بده! مرا چيزى ببخش! پس آن حضرت به اندازه اى كه آن مرد بتواند بردارد و حمل كند (ثروت و مال) در دامان او مى ريزد. وفور نعمت و ثروت در عصر امام زمان عليه السلام به حدّى خواهد بود كه همه نيازها برطرف شود و اگر كسى هم احتياجى داشته باشد، عطاى بى حساب به او مى دهند، نه به صورت گدا پرورى كه دوباره محتاج شود.;