أمّا الظّاهِرَةُ فما سَوّى مِن خَلقِكَ ، و أمّا الباطِنَةُ فما سَتَرَ مِن عَورَتِكَ ، و لَو أبداها لَقَلاكَ أهلُكَ فمَن سِواهُم .;

[اى پسر عباس!] نعمت ظاهرى، آفرينش هماهنگ و موزون توست و نعمت باطنى، پوشاندن معايب و زشتى هاى توست كه اگر آنها را آشكار مى ساخت، خانواده ات هم از تو متنفّر و گريزان مى شدند چه رسد به ديگران.;