مَرَّ عيسَى بنُ مَريمَ عليه السلام بِقَبرٍ يُعَذَّبُ صاحِبُهُ ، ثُمّ مَرَّ بهِ مِن قابِلٍ فإذا هُو لَيسَ يُعَذَّبُ ، فقالَ ; يا رَبِّ ،مَرَرتُ بهذا القَبرِ عامَ أوَّلَ و هُو يُعَذَّبُ ، و مَرَرتُ بهِ العامَ و هُو لَيسَ يُعَذَّبُ ! فأوحَى اللّه ُ جلَّ جلالُهُ إلَيهِ ; يا رُوحَ اللّه ِ ، قَد أدرَكَ لَهُ وَلَدٌ صالِحٌ فأصلَحَ طَريقا و آوى يَتيما ، فغَفَرتُ لَهُ بِما عَمِلَ ابنُهُ .;

 عيسى بن مريم بر گورى گذشت كه صاحب آن عذاب مى كشيد. سال بعد نيز بر همان گور گذشت و ديد ديگر عذاب نمى شود. عرض كرد; پروردگارا! پارسال از اين گور عبور كردم و صاحبش عذاب مى شد و امسال كه از آن مى گذرم ديگر عذاب نمى كشد؟ خداوند، جلّ جلاله، به او وحى فرمود ; اى روح اللّه ! فرزند صالحى از او بزرگ شد و راهى را درست كرد و يتيمى را سرپرستى نمود و من او را براى آنچه اين فرزندش انجام داد آمرزيدم.;