إذا أحَبَّ اللّه ُ تعالى عَبدا نادى مُنادٍ مِنَ السَّماءِ ; ألا إنَّ اللّه َ تعالى قد أحَبَّ فُلانا فَأحِبُّوهُ ، فَتَعِيهِ القُلوبُ ، و لا يُلقى إلاّ حَبيبا مُحَبَّبا مُذاقا عِندَ الناسِ .;

 هرگاه خداوند متعال بنده اى را دوست بدارد ، مناديى از آسمان ندا دهد ; هان! خداوند متعال فلان را دوست دارد . پس شما نيز او را دوست بداريد . پس ، دلها او را در خود جاى مى دهند و با كسى برخورد نكند ، مگر آن كه محبوب و دوست داشتنى و مورد رغبت او باشد .;