إنّ إبراهيمَ هَمَّ أن يَدعُوَ على أهلِ العِراقِ ، فَأوحَى اللّه ُ تعالى إلَيهِ ; لا تَفعَلْ ، إنّي جَعَلتُ خَزائنَ عِلمِي فيهِم و أسكَنتُ الرَّحمَةَ قُلوبَهُم .;

 ابراهيم عليه السلام خواست عراقيان .[ظاهرا مراد از «عراقيان» در اين حديث ، عجم است و نيز احتمال دارد ناظر به زمانى باشد كه بخش اصلى عراق كنونى ، جزء سرزمين ايران بوده است .]را نفرين كند. خداوند متعال به او وحى فرمود; اين كار را نكن؛ [زيرا] من گنجينه هاى دانش خود را در ميان آنان نهاده ام و رحمت (مهربانى) را در دلهاى ايشان جاى داده ام.;