عَجِبتُ مِن المؤمنِ و جَزعِهِ مِن السُّقمِ ! و لَو يَعلَمُ ما لَهُ في السُّقمِ مِن الثَّوابِ لأَحَبَّ أنْ لا يَزالَ سَقيما حتّى يَلقى رَبَّهُ عَزَّ و جلَّ .;

 از مؤمن و بيتابىِ او از بيمارى تعجّب مى كنم. اگر مى دانست كه چه ثوابى در بيمارى هست، بى گمان دوست مى داشت پيوسته بيمار باشد تا آن گاه كه پروردگار خود عزّ و جلّ را ديدار كند.;