يُعَذِّبُ اللّه ُ اللِّسانَ بعَذابٍ لا يُعَذِّبُ بهِ شَيئا مِن الجَوارِحِ ، فيقولُ ; أي رَبِّ، عَذّبتَني بعَذابٍ لَم تُعَذِّبْ بهِ شيئا ! فيُقالُ لَهُ ; خَرَجَت مِنكَ كَلِمَةٌ فبَلَغَت مَشارِقَ الأرضِ و مَغارِبَها ، فسُفِكَ بها الدَّمُ الحَرامُ ، و انتُهِبَ بها المالُ الحَرامُ ، و انتُهِكَ بِها الفَرجُ الحَرامُ .;

 خداوند، زبان را عذابى دهد كه هيچ يك از اعضاى ديگر را چنان عذابى ندهد. پس، زبان گويد; اى پروردگار! مرا عذابى دادى كه هيچ چيز را چنان عذابى ندادى! در پاسخ او گفته شود; سخنى از تو بيرون آمد و به شرق و غرب زمين رسيد و به واسطه آن خونى بناحقّ ريخته شد و مالى به غارت رفت و ناموسى هتك شد.;