رُفِعَ عن اُمّتي تِسعَةٌ ; الخَطَأُ ، و النِّسيانُ ، و ما اُكرِهُوا علَيهِ ، و ما لا يَعلَمونَ ، و ما لا يُطيقونَ ، و ما اضطُرُّوا إلَيهِ، و الحَسَدُ ، و الطِّيَرَةُ ، و التَّفكُّرُ في الوَسوَسَةِ في الخَلقِ ما لم يَنطِقْ بِشَفَةٍ .;

 [مسؤوليت] نُه چيز، از امّت من برداشته شده است; خطا، فراموشى، آنچه بدان مجبور شوند، آنچه ندانند، آنچه از توانشان بيرون باشد، آنچه بدان ناچار شوند، حسادت، فال بد زدن و تفكّر وسوسه آميز در آفرينش، تا زمانى كه به زبان آورده نشود.;