أوحَى اللّه ُ تَعالى إلى نَبِيٍّ مِنَ الأَنبِياءِ أن قُل لِفُلانٍ العابِدِ : أمّا زُهدُكَ فِي الدُّنيا فَتَعَجَّلتَ راحَةَ نَفسِكَ ، و أمَّا انقِطاعُكَ إلَيَّ فَتَعَزَّزتَ بي ، فَماذا عَمِلتَ فيما لي عَلَيكَ ؟ قالَ : يا رَبِّ ، و ماذا لَكَ عَلَيَّ ؟ قالَ : هَل عادَيتَ فِيَّ عَدُوّا ، أو والَيتَ فِيَّ وَلِيّا ؟!

خداوند متعال ، به يكى از پيامبرانْ وحى كرد كه به فلان عابد بگو : «با زهد خود ، راحت جانت را پيش انداخته اى ، و با [گسستن از ديگران و ]به من پيوستنت ، خودت را با من ارجمند ساخته اى . پس براى حقّى كه بر تو دارم ، چه كرده اى؟». عابد گفت : پروردگارا ! چه حقّى بر من دارى ؟ فرمود : «آيا در راه من با يكى از دشمنانم دشمنى و يا با يكى از دوستانم دوستى كرده اى؟».