وُدُّ المُؤمِنِ لِلمُؤمِنِ فِي اللّه ِ مِن أعظَمِ شُعَبِ الإِيمانِ . ألا و مَن أحَبَّ فِي اللّه ِ و أبغَضَ فِي اللّه ِ و أعطى فِي اللّه ِ و مَنَعَ فِي اللّه ِ فَهُوَ مِن أصفِياءِ اللّه ِ .

دوستى مؤمن نسبت به مؤمن [ديگر] در راه خدا ، از بزرگ ترين شاخه هاى ايمان است . هان ! هركه در راه خدا دوست بدارد ، در راه خدا دشمن بدارد ، در راه خدا ببخشد و در راه خدا از بخشيدن باز ايستد ، از برگزيدگانِ خداست .