الإِخلاصُ سِرٌّ مِن أسرارِي ، استَودَعتُهُ قَلبَ مَن أحبَبتُ مِن عِبادي .

هرگاه خداوند متعال بنده اى را دوست بدارد ، مويه گرى از اندوه [امور اُخروى ]را در قلبش قرار مى دهد ؛ زيرا خداوند ، هر قلب اندوهگين را دوست دارد .