رَأيتُ لَيلَةَ اُسرِيَ بي إلَى السَّماءِ قَوما تُقرَضُ شِفاهُهُم بِمَقاريضَ مِن نارٍ ثُمَّ تُرمى ، فقُلتُ ; يا جَبرَئيلُ ، مَن هؤلاءِ ؟ فقالَ ; خُطَباءُ اُمَّتِكَ ، يَأمُرونَ النّاسَ بِالبِرِّ و يَنسَونَ أنفُسَهُم و هُم يَتلونَ الكِتابَ أ فَلا يَعقِلونَ ؟ ! .;

 در شب معراج گروهى را ديدم كه لبانشان را با قيچيهاى آتشين مى بُريدند و دور مى انداختند. پرسيدم; اى جبرئيل! اينها كيانند؟ گفت; خطيبان امّت تو هستند كه مردم را به نيكيها فرمان مى دهند و خود را از ياد مى برند، در حالى كه كتاب خدا را تلاوت مى كنند. آيا تعقّل نمى ورزند؟;