مَن سَمَّعَ النّاسَ بِعِلمهِ سَمَّعَ اللّه ُ بِه سامِعَ خَلقِهِ و حَقَّرَهُ و صَغَّرَهُ .;

 هر كس با علم خود مردم را رسوا كند، خداوند كه گوش شنواى مردم است، او را رسوا سازد و خُرد و حقيرش گرداند .[در معناى اين حديث چند وجه ذكر شده است. رجوع كنيد به لسان العرب، ماده «سمع» ـ م.];