إنَّ المِقَةَ مِنَ اللّه ِ ، واُلقِيَت مِنَ السَّماءِ ، فَإِذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا قالَ لِجِبريلَ : «إنّي اُحِبُّ فُلانا» ، فَيُنادي جِبريلُ : إنَّ اللّه َ عز و جل يَمِقُ ـ يَعني : يُحِبُّ ـ فُلانا ، فَأَحِبّوهُ ، فَيُنزِلُ لَهُ المَحَبَّةَ فِي الأَرضِ .

محبّت از خداست و از آسمان فرو افتاده است . از اين رو ، هرگاه خداوند عز و جل بنده اى را دوست بدارد ، به جبرئيل مى گويد : «من فلانى را دوست دارم» . پس جبرئيل ندا مى كند : خداوند عز و جل فلانى را دوست دارد . پس دوستش بداريد . پس از آن ، محبّتش را به سوى زمين فرود مى آورد .